International Journal of Clinical and Health Psychology, 10, 421-434.

Autorzy przeprowadzili badanie quasi-eksperymentalne, którego celem było oszacowanie wpływu terapii metodą przedłużonej ekspozycji na zmiany w systemie poznawczym u pacjentów doświadczających zaburzenia po stresie traumatycznym (PTSD). W badaniu udział wzięło 77 pacjentów ze zdiagnozowanym PTSD będącym rezultatem ekspozycji na różne rodzaje traumy. Badani uczestniczyli w 8 lub 12 sesjach ekspozycji wyobrażeniowej i ekspozycji in vivo bez żadnych interwencji o charakterze poznawczym. Pomiarów ponownego przeżywania traumy oraz jej najbardziej istotnych treści poznawczych (cognition) (tj. częstotliwości i wyrazistości [credibility]) dokonywano każdego tygodnia. W rezultacie terapii ekspozycyjnej nastąpił istotny spadek liczby negatywnych związanych z traumą treści poznawczych, pomimo że w trakcie terapii nie zwracano na nie szczególnej uwagi. Redukcja treści poznawczych związanych z traumą była dodatnio związana z redukcją symptomów PTSD. Spadek natężenia treści poznawczych związanych z traumą po zakończeniu terapii, w porównaniu do natężenia treści poznawczych związanych z traumą przed rozpoczęciem terapii nie umożliwiał dokonywania przewidywań dotyczących późniejszego pomiaru PTSD w sytuacji, w której kontrolowano spadek ilości symptomów PTSD po zakończeniu terapii w porównaniu do ilości symptomów PTSD przed rozpoczęciem terapii. Dodatkowo redukcja częstotliwości ponownego przeżywania traumy i treści poznawczych z nią związanych była poprzedzona redukcją dystresu wywołanego ponownym przeżywaniem traumy. Spadek wyrazistości treści poznawczych związanych z traumą pojawiał się najpóźniej, zaś spadek dystresu wywołanego przez ponowne przeżywanie traumy pojawiał się jako pierwszy. Może to oznaczać, że redukcja negatywnych treści poznawczych związanych z traumą jest rezultatem redukcji symptomów PTSD. Zaobserwowany złożony związek pomiędzy treściami poznawczymi i zmianą symptomów wymaga przeprowadzenia dalszych badań.